Over de auteur (Sarah Morton)

– 1987: Geboortejaar. De eerste jaren in haar leven verliepen vrij gewoon. Ze groeide op in een doorsnee gezin. Vader en moeder. Met vier jaar kreeg zij een broertje.

– De omgeving, met name de school vond haar gedrag afwijken van de norm en stuurde aan op een onderzoek. Met zes jaar kreeg Sarah de ‘diagnose’ autisme. In plaats van begeleiding naar een zelfstandig en zinvol leven kwam Sarah terecht in een neerwaartse spiraal van afwijzing en touw- trekkerij. Geen basisschool durfde haar nog toe te laten nu ze dit etiket had.

– Basisschool: Sarah had aangepaste lesstof nodig voor Taal. Pas met elf jaar kreeg ze belangstelling voor boeken, kon ze in een verhaal komen.

– Met veertien jaar begon ze aan haar eerste boek. Over twee kinderen die thuis om het minste in elkaar geslagen worden door hun vader en samen van huis weglopen. Hoewel spannend en aangrijpend, kreeg Sarah geen band met het verhaal.

– Vanaf haar twaalfde zat Sarah op het speciale onderwijs, een school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen. Ze leefde daar in angst, hoewel er ook leuke momenten waren.
Leerkrachten waren gewelddadig. Er heerste een cultuur dat je kinderen aan moet kunnen. Volwassenen schreeuwden, sleepten een leerling die iets weigerde uit de klas, schudde die door elkaar en niet zelden zijn kinderen geschopt, geslagen en uitgescholden.
Kinderen van zes jaar konden een uur op de gang geparkeerd zitten, zonder activiteit.
– Er kwam een spelbegeleidster op school werken; Luka. Zij was de enige volwassene die bij Sarah vertrouwen wekte. Er ontstond een band, al kreeg Sarah geen lees van haar. Zo vaak ze kon, maakte ze een praatje met haar.
Sarah wilde Luka toevertrouwen wat er op school gebeurde. Net voor het gesprek zou plaatsvinden, kwam Luka thuis te zitten door psychische problemen.
Sarah’s basis viel weg en ze was nergens meer. Ze voelde zich geamputeerd. Vanuit deze tragische geschiedenis ontstond Collision. De Catastrofe en Collision. Engagement (autobiografische roman over haar tijd binnen het speciale onderwijs)

– Sarah is niet geslagen of geschopt. Ze was te bang om tegen een leraar in te gaan. Ze ‘begeleidden’ haar als iemand die weinig kan en snapt en haar leven aangewezen is op ‘zorg’.
Zo zou een 24-uurs zorginstelling geboden zijn als zij uit huis ging. Volgens een leraar was zij het zwaarst autistisch van de klas, vanwege haar functioneren ( waar de school zelf een rol in had).
Des-kundigen adviseerden haar ouders niet mee te gaan in haar beleving en gevoelens, want dat zou afwijkend gedrag versterken of in stand houden.
Sarah was zeventien jaar toen er een begeleidster in haar leven kwam die haar mogelijkheden zag en erkende. Zoals zelfstandig leren reizen. Tot dan toe moest Sarah met ‘het busje’ naar school. Een vernedering, zeker toen al haar klasgenoten met het openbaar vervoer of de fiets naar school konden.
Volgens de school was zelfstandig reizen niet mogelijk, omdat haar coördinatievermogen zeer slecht was.
Met een begeleidster Dory, betaald uit Persoonsgebonden Budget leerde ze het binnen vier maanden en kon ze de taxi achter zich laten. Dory maakte haar bewust van haar directe omgeving. Eerder keek Sarah naar de grond. De omgeving was letterlijk niet meer in beeld.
Dory regelde ook andere dingen. Dat Sarah kon studeren.
Inmiddels woont Sarah zelfstandig, zonder professionele begeleiding.
Dory stimuleerde haar ook om haar levensverhaal op te schrijven en zo ontstond Afwijkend en toch zo gewoon.

Vanuit Sarah’s donkere en angstaanjagende wereld (agressie, eenzaamheid, Luka die wegviel, psychische mishandeling) ontstond Ziek van angst, een psychologische thriller. Wat er in haar leefde, kon ze via dit verhaal delen met de wereld. Uit haar geest ontsproten en toch levensecht.  Het gaat over maatschappelijke toestanden zoals oorlog en onderdrukking, alleen speelt het zich in de toekomst af. Het is een afspiegeling van haar toen traumatisch gekleurde wereld.

Met Wat je niet verteld is… (Over kinderen in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij), kon ze kinderen een stem te geven. Het gaat over de invloed van de kindertijd op iemands leven en op de maatschappij. Waarom mensen worden zoals ze worden. Wat een kind
meemaakt als embryo, foetus, baby, kleuter, schoolkind en tiener.
Over opvoedkundige dogma’s, over stress, haast en kramp. Wat alledaagse
momenten, zoals in de buggy, voor invloed hebben op een kind.
De rol van deskundigen en wat een zinnigere manier zou zijn om mensen
te helpen. Al vanaf haar kindertijd was ze met deze thema’s bezig. Dit boek ervoer ze als haar levenstaak.

Informatie boeken:

Afwijkend en toch zo gewoon
Schrijver: Sarah Morton
Uitgeverij: Aristoscorpio
ISBN: 9789089730121

Collision. De Catastrofe
ISBN:    978-90-484-0388-2
Uitgeverij: Free Musketeers

Collision. Engagement
ISBN: 978-90-484-1068-2
Uitgeverij: Free Musketeers

Ziek van angst
ISBN: 978-90-817533-0-2
Uitgeverij: Artscience

De duisternis voorbij.
ISBN: 978-90-817533-1-9
Uitgeverij: Artscience

Wat je niet verteld is…
Over kinderen in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij
ISBN: 978-90-815775-0-2
Uitgeverij: DeNieSa

“De inhoud van deze pagina is beschikbaar onder CC-BY-SA/GFDL”

4 Responses to Over de auteur (Sarah Morton)

  1. Verbazingwekkend de enorme empatische vermogens van sarah
    Herkenbaar wat er dagelijks met kinderen gebeurt in haar boek wat je niet verteld is. Confronterend.
    Dit boek is een must voor elke (jonge) ouder. Dit boek zou op de consultaties buro’s moeten worden uitgedeeld . Bravo sarah dank je wel

    • Beste Anneke,

      dank voor je belangstelling en dat je dit hier deelt.
      Mijn boek is inderdaad gebaseerd op wat ik om me heen zie en eigen ervaringen en ik hoop dat het veel mensen (ouders en kinderen) zal bereiken. Helaas staan reguliere deskundigen vaak niet open voor deze inzichten, maar ik doe mijn best het onder de aandacht te brengen!

      Is het een idee om eens samen een lezing te geven?

      Veel groetjes,
      Sarah

      • Ik vind het prachtig wat je doet. Ik geloof in mijn dochter zit op havo 5 helaas ken ik n meisje in het zelfde schuitje als jij. Leraren en moeder geloven niet in haar. Dus gevolg op speciaal ondetwijs tot 20 jaar alleen jongens met adhd in haar klas. Mijn handen zijn gebonden vindt het zo erg..ze wilt zograag met dieren werken maar neen ze denken dat ze terug val krijgt. Een terug van dat toen ouders uiteen gingen vanuit canada weer terug zonder pa. Dat is geen terugval of autisme maar verdriet. En school zegt autisme tja ik denk niet dat ze dat heeft. Mijn dochtet wel en altijd op gewone school gezeten. Ze is net xo mormaal als ieder ander. We hebben allemaal wel iets.

        • Hoi Ilse,

          Ja, onverwerkte rouw. Vaak wordt dit niet erkend. Als reactie op de toestand, ontnemen deskundigen iemand ook nog een toekomstperspectief.
          Contact met dieren is heilzaam, zeker voor mensen die in zichzelf gekeerd zijn. Ik snap niet hoe ze daar een terugval van zou krijgen. Er ontstaat een connectie, die een bruggetje slaat tussen de innerlijke wereld en de buitenwereld. Het kan haar helpen om los te komen.
          Misschien kun je die moeder en dochter mijn levensverhaal laten zien. Een voorbeeld dat het ook anders kan, door te kijken naar mogelijkheden en kwaliteiten.
          Graag zou ik met hen in contact willen komen en vooral het meisje perspectieven bieden.

          Mooi dat je dochter een moeder heeft die achter haar staat. Zo te lezen gaat het goed met haar!

          Vriendelijke groet,
          Sarah

Geef een reactie