Boekreviews Ziek van Angst

 

Review Ziek van angst en het Calimero-syndroom:

 

Iwanjka: Over gezond egoïsme, grenzen stellen en destructivisten in mensen…

Ik heb diverse boeken van Sarah gelezen, waaronder haar laatste boek ‘Ziek van angst’ Wat mij opvalt bij het lezen van haar artikel is de gelijkenis tussen de betreffende persoon die haar feitelijk belaagde, en de ‘Zwarte wolken’ in haar boek. Indien iemand door een Zwarte wolk belaagd wordt, belandt deze heel waarschijnlijk in een burn-out. En ik moet aan de ‘dementors’ denken uit Harry Potter: dingen die mensen in 1x van hun levenskracht kunnen ontdoen.

Mijn ervaring is dat er nogal wat mensen rondlopen met een interne ‘destructivist’. Ze zuigen op mensen, in plaats van energie te geven. En dat zeg ik zonder beschuldigende vinger. Er is een reden dat mensen zo geworden zijn, ze zitten in hun bunker (lees ‘de Hele Olifant in Beeld van Marja de Vries). En als iemand hen wil helpen, dan slaat de destructivist toe. Die zoekt een slachtoffer, liefst iemand die openstaat. Gevoelig is. Zoals Sarah. En in plaats van dat de persoon Sarah haar laat helpen, saboteert ze de aangereikte hand. Waarbij Sarah ook bijna ten onder gaat. Die personen zijn absoluut niet ‘humansound’. Zie ook eventueel het artikel over ‘ego’ in de Wimantic op mijn website.

Destructivisten vind je binnen alle psychiatrische ‘ziektebeelden’, van eetstoornissen, angststoornissen, ADHD (pressief zijn naar de omgeving) tot en met wellicht schizofrenie en stemmen horen. De kramp, druk, verscheuring moet er nou eenmaal op een bepaalde manier uit. En in plaats van dat de focus komt te liggen op wat iemand heeft meegemaakt of de situatie waarin dat mens zit, verklaart de GGZ dit mens ziek, en stopt er pillen in. Wat veelal de boel alleen maar erger maakt (zie ook mijn boek ‘Diagnose Levensklem’).

De destructivist is er op uit de destructieve emoties van de ander te triggeren, net zo lang treiteren en doen tot deze boos wordt, of wegloopt. Om dan te kunnen zeggen ‘zie je wel, niemand helpt me’, en nog verder de put in te zinken. In mijn buddywerk is dat de grootste uitdaging… en de ander energetisch blijven voeden, een lijn houden, maar de destructivist laten ‘leeglopen’, laten verdwijnen. Zonder dat je er zelf aan onderdoor gaat.

Je emotioneel openstellen zie ik als cruciaal voor mensen helpen. Psychiaters wordt geleerd dat juist niet te doen. Mede daarom werkt psychiatrie in mijn ogen vaak averechts. En de gemiddelde psychiater is niet bepaald emotioneel in balans of getalenteerd, en die vindt emotie doodeng. Als ze hun eigen emotie al kunnen voelen. Binnen Novaglobe komt er een heel ander soort helper, waar de EQ (Emotionele Intelligentie) cruciaal is: ben je niet sensitief, ben je niet voldoende zelf in balans, ken je jezelf niet goed genoeg, dan wordt je niet een buddyworker mbt emotie werk. Dat levert brokken. En dat leer je niet op een universiteit. Of je emotioneel capabel bent hangt nagenoeg geheel af van je levenspad: had je ouders die emotioneel competent waren? Heb je zelf het nodige meegemaakt? Etc. Daarom zijn mensen met ervaringskennis (term van Ellen Spanjers) zo buitengewoon waardevol voor de Nieuwe Tijds GGZ.

En buddywork is risicovol: omdat je jezelf openstelt zul je altijd een ander mens zijn na het traject. Ook jij kunt kopje onder gaan. Het is en blijft mensen werk. Dit gaat niet over ‘professionals’ of een ‘beroep’, maar over roeping. En geld zou daar ver weg moeten blijven. Daar streef ik naar.

Sarah heeft het aan den lijve ondervonden, ze is weer een stap verder. Het was knokken, lijden en ploeteren, maar ze is het weer te boven gekomen. En het heeft geleid tot een nieuw woord voor de Wimantic (soort wiki voor Deniesa) mbt het woord ‘Calimero-syndroom’, iets waar vele helpers maar ook mensen die in de put zitten lering uit kunnen trekken. En hopelijk bij zichzelf ten rade gaan voordat ze de ‘helpers’ en wereld ‘blaimen’…

Maar Sarah is niet meer de oude… en dat is maar goed ook, zij is nu een meer volwassen helper. Kent haar eigen grens beter en zal een volgende keer eerder voelen dat haar ruimte ingenomen wordt. Dat iemand binnendringt. En ze zal naar die persoon dit voorval kunnen noemen en kunnen uitleggen waarom ze meer afstand zal moeten nemen. Meer afstand, met nadruk niet ‘het contact verbreken’, een middel waar vaak direct naar gegrepen wordt… mensen helpen is als een dans. Een balans dans over de gulden snede, waarbij je geleid wordt door twee bijzonder kompassen: je gevoel (emotie) en je verstand (ratio). Ze zal de kunst de ‘arts’ (heel maken) beter beheersen. Mensen helpen en helen is een kunst…

calimerosyndroom-sarah-morton-auteur-van-oa-ziek-van-angst

 

 

Auteur boek: Sarah Morton

ISBN: 978-90-817533-0-2

Verkrijgbaarheid: www.boekenroute.nl

Verslag door: Iwanjka Geerdink (o.a. uitgever, schrijver).

Ik ken Sarah Morton van haar boeken over school, kinderen,
opvoedingsthematiek en autisme (zie bijvoorbeeld het boek Afwijkend en
toch zo gewoon). Goede boeken, maar voor een relatief select publiek.

Anders is dat met haar meest recente boek Ziek van Angst. Ik wist
dat het een thriller was, dus dat het in ieder geval een ander genre
was dan haar voorgaande boeken.

Wat direct opviel was de mooie cartonische vormgeving, die deed
denken aan die Japanse tekenfilms. Hulde.

Dan het boek zelf…. hieronder een quote opgenomen:

“We laten zien wat we doen met burn-outpatiënten die van hun
ziekenzaal weglopen”, fluistert iemand in hun gezicht. Panisch
schudt Alan zijn hoofd.
“Hoe is het eigenlijk in een Zwarte Wolk, heb je je geamuseerd?”
“Hou je bek!” antwoordt Alan. Iemand sleurt Megan weg. De majoor
staat voor hem. Hij schopt naar haar kruis.

Met verwondering en bewondering lees ik hoe Sarah zich ontpopt als
een thrillerschrijver. En te ervaren dat het boek je meeneemt. Echt heel indrukwekkend.

Ik vind er zelf overigens tevens een stukje Science Fiction genre inzitten,
maar aangezien ik vroeger vele boeken van onder andere Jack Vance
gelezen heb, kan ik dat zeker waarderen. En om eerlijk te zijn, ik heb
Science Fiction boeken gelezen waar het boek van Sarah zeker aan kan
tippen, en dat waren boeken van vooraanstaande schrijvers…

En termen als  ‘Take Down’, ‘Zwarte Wolken’ en ‘Nemers’… daar kom
je niet zomaar op, en dat geeft het boek vervolgens weer een Harry
Potter achtig tintje.

Anyway, zoek je nog een prettig leesbaar boek voor bijvoorbeeld een
vakantie, dan kan ik je dit boek zeker aanbevelen.
En ja, wellicht zit er ook een boodschap in. Zoekt en gij zult (misschien)
vinden.

Iwanjka

One Response in another blog/article

  1. […] Recensie door Iwanjka Geerdink […]

Geef een reactie